ماهواره های لندست از سال ۱۹۷۲ ميلادی شروع به اخذ تصوير از سطح زمين کردهاند. تصاویر لندست با کيفيت بالا و به صورت چند طيفی در دسترس است. با توجه به چندين دهه تصويربرداری ماهواره های لندست، ميليونها تصوير با پوشش جهانی در آرشيو وجود دارد.
ماهواره های لندست كه توسط سازمان ملی هوانوردی و فضانوردی آمريکا(ناسا) طراحی شده و در مدار زمين قرار گرفتهاند شامل چند نسل هستند.
ماهواره های لندست ۲،۱ و ۳ را ماهواره های نسل اول و ماهواره های ۴ و ۵ را ماهواره های نسل دوم مینامند. لندست ۱ و ۲ و ۳ دارای سنجنده های MSS و RBV بودند. لندست ۴ و ۵ به ترتيب در سالهای ۱۹۸۲ و ۱۹۸۲ پرتاب شدند و دارای سنجندههای TM و MSS بودند. نسل سوم اين ماهواره ها با پرتاب لندست ۷ در ۱۵ آوريل ۱۹۹۹ با مجهز شدن به سنجنده ای به نام نقشه بردار موضوعی پیشرفته(ETM+) ادامه يافت.
نسل جديد سری ماهواره های لندست، ماهواره لندست ۸ نام دارد که در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۱۳ پرتاب شده است. این هشتمین ماهواره از سری ماهواره های لندست و هفتمین ماهواره ای است که با موفقیت در مدار قرار گرفته است. این ماهواره که در اصل (LDCM) نامیده میشود، محصول همکاری بین ناسا و سازمان زمین شناسی ایالات متحده(USGS) است.
با اتمام ماموريت لندست ۵ در اوایل سال ۲۰۱۳، ماهواره لندست ۷ به عنوان تنها ماهواره موجود از سری ماهواره های لندست بر روی مدار وجود داشت، و لندست ۸ اخذ مستمر داده و در دسترس بودن داده های لندست را با استفاده از دو سنجنده، یکی سنجنده تصويربردار عملیاتی زمین (OLI) و دیگری سنجنده مادون قرمز حرارتی (TIRS) تضمین نمود. این دو سنجنده به ترتیب، اطلاعات تصویری نه باند موج کوتاه و دو باند حرارتی را جمعآوری میکنند. طراحی اين ماهواره تقريبا ۵ سال طول کشیده است، با این حال این ماهواره سوخت کافی برای انجام عملیات به مدت بیش از ده سال را دارد.
موارد زیر به عنوان قابلیتها و مزايای سنجنده OLI نسبت به سنجنده ETM+ لندست ۷ مطرح شده است:
- قدرت تفكيک طيفی بهتر با محدوده های باندی باریکتر و ۲ باند طيفی بيشتر(اخذ اطلاعات در ۹ باند طيفی).
- افزايش چهار برابری دقت ثبت ژئودتيک مطلق تصاوير
- تغيير هندسه تصويربرداری از Whisk Broom به Push Broom و در نتيجه اخذ ۱۵۰ صحنه اطلاعاتی بيشتر در روز (400 تصوير در روز)
- بهبود قدرت تفكيک راديومتريک از ۸ بيت به ۱۲ بيت و امكان توصيف بهتر پوشش زمين
- افزايش نسبت سیگنال به نویز(SNR)
۷ باند از ۹ باند سنجنده OLI با سنجنده های TM و ETM+ که بر روی ماهواره های لندست قبلی قرار داشتند، يكسان هستند که این عمل علاوه بر سازگاری با داده های قديمی لندست و تداوم آنها، قابلیتهای اندازهگیری را نیز بهبود داده است.
دو باند طیفی جدید، یعنی باند ساحلی/آئروسل در محدوده طول موج آبی و باند سیروس در محدوده مادون قرمز موج کوتاه، به متخصصان امکان میدهد تا کیفیت آب و هوا را اندازهگیری کرده و همچنین ابرهای مرتفع و نازک لايه را تشخیص دهند.
سنجنده TIRS توسط ناسا ساخته شده و امکان تصویربرداری حرارتی و حمایت از برنامههای دیگر مانند اندازهگیری میزان تبخیر و تعرق برای مدیریت آب و مدلسازی هيدروديناميكی سطح درياها را فراهم میآورد. داده های TIRS در دو باند مادون قرمز حرارتی و با قدرت تفكيک راديومتريكی ۱۲ بيتی اخذ میشوند. خصوصيات باندهای طیفی سنجنده OLI و TIRS لندست ۸ در جدول زیر آمده است.
خصوصيات باندهای طیفی سنجنده OLI و TIRS لندست ۸
| نام سنجنده | باند طیفی | طول موج | قدرت تفکیک | عرض تصویربرداری |
| OLI | باند ۱- باند Coastal/Aerosol | ۰٫۴۳۳ – ۰٫۴۵۳ µm | ۳۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر |
| باند ۲- آبی | ۰٫۴۵۰ – ۰٫۵۱۵ µm | ۳۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر | |
| باند ۳- سبز | ۰٫۵۲۵ – ۰٫۶۰۰ µm | ۳۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر | |
| باند ۴- قرمز | ۰٫۶۳۰ – ۰٫۶۸۰ µm | ۳۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر | |
| باند ۵- مادون قرمز نزدیک | ۰٫۸۴۵ – ۰٫۸۸۵ µm | ۳۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر | |
| باند ۶- مادون قرمز طول موج کوتاه | ۱٫۵۶۰ – ۱٫۶۶۰ µm | ۳۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر | |
| باند ۷- مادون قرمز طول موج کوتاه | ۲٫۱۰۰ – ۲٫۳۰۰ µm | ۳۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر | |
| باند ۸ – Panchromatic | ۰٫۵۰۰ – ۰٫۶۸۰ µm | ۱۵ متر | ۱۸۵ کیلومتر | |
| باند ۹–Cirrus | ۱٫۳۶۰ – ۱٫۳۹۰ µm | ۳۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر | |
| TIRS | باند ۱۰- مادون قرمز حرارتی | ۱۰٫۳۰ – ۱۱٫۳۰ µm | ۱۰۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر |
| باند ۱۱- مادون قرمز حرارتی | ۱۱٫۵۰ – ۱۲٫۵۰ µm | ۱۰۰ متر | ۱۸۵ کیلومتر |
